44891831 (021)

1031226 (0912)

آموزشگاه نی گروهی

آموزشگاه نی گروهی اگر به دنبال ثبت نام و شرکت در دوره های آموزشگاه نی گروهی هستید، به شما پیشنهاد میکنیم تا شرایط دوره های آموزشگاه مارا از طریق تماس تلفنی جویا شوید.
ساز نی یکی از ساز های ایرانی است که در گروه ساز های بادی قرار می گیرد. ساز نی در آموزشگاه موسیقی داروک به صورت تخصصی از مبتدی تا حرفه ای به هنرجویان علاقه مند توسط اساتید مجرب و برتر حوزه موسیقی در تخصص ساز های بادی ایرانی تدریس می شود.

آموزش ساز های ایرانی و غربی

در گستره این جهان و هنری که در آن معنا یافته است ,موسیقی در تار و پود این دنیا بافته و پرداخته شده است.در جای جای جهان موسیقی رنگ و بویی از فرهنگ و آداب و آیین آن مردمان دارد و به همین دلیل ساز های متفاوتی متناسب با نوع نگآموزشگاه موسیقی داروکاه و فرهنگ مردمان مختلف در سراسر دنیا شکل گرفته است. مهم ترین فعالیت آموزشی آموزشگاه موسیقی داروک,آموزش انواع سازهای ایرانی و غربی به هنرجویان عزیز است.

درام یک ساز از خانواده سازهای کوبه ای در موسیقی جهانی است. در سیستم رده بندی ساز هارنباستل ساش، یک ساز ممبرنوفون (پوستی) است. درامز (drums) حداقل از یک پوسته تشکیل شده که سردرام یا پوست درام نامیده می شود که روی پوسته است و با تماس مستقیم دست نوازنده درام یا چوب درام (درام استیک) باعث تولید صوت می کند. معمولا طنین روی سطح پایینی درام، صدای بم تری به نسبت ناحیه بالایی آن می دهد. تکنیک های دیگر درامز که باعث تولید صدا توسط درامز (drums) می شوند مانند تامپ رول وجود دارند. درامز ها قدیمی ترین و همه گیر ترین سازهای دنیا هستند و طراحی اولیه آن ها بعد از هزاران سال هنوز دست نخورده باقی مانده است. درامز (drums) بصورت فردی نواخته می شود که نوازنده از یک تک درام یا سایر درامز ها مانند djembe استفاده می کند. بقیه بصورت نرمال در ست درام هایی از دو و یا بییشترکه تماما توسط یک نفر نواخته می شوند، مانند درامز هایی مثل بانگو و تیمپانی تشکیل شده اند. تعدادی از درامز های گوناگون کنار هم با سنج (سیمبال یا cymbals) یک درام کیت مدرن و پایه را تشکیل می دهند.

ساکسیفون یکی از سازهای بادی است که در آموزشگاه موسیقی داروک به صورت تخصصی زیرنظر اساتید مجرب حوزه موسیقی به هنرجویان علاقه مند آموزش داده می شود.ساز ساکسیفون یک قمیش دارد. این ساز را آدولف ساکس در سال‌های ۱۸۴۰ اختراع کرد و بنام او ساکسیفون نام گرفت. ساکسیفون جز ساز های بادی چوبی تک زبانه می باشد . ساک انواعی مانند ساکسیفون سوپرانو، ساکسیفون آلتو و ساکسیفون تنور دارد، که تفاوت آن‌ها در دامنه صدایی آن‌ها است. اگرچه این ساز در اصل برای ارکستر و دسته موزیک نظامی تهیه شد ولی امروزه بیشتر در موسیقی جاز و مردم‌پسند به کار می‌رود. ویژگی این ساز جر ساز های انتقالی می باشد . این ساز از خانواده کلارینت ها می باشد و جنس ان از فلز است . ساکسیفون جز ساز های ارکستر سمفونیک نمی‌باشد . برخی از ساکسیفون های رایج : ساکسیفون سی بمل : در سه نوع سوپرانو * تنور و باس ساکسیفون می بمل (ساکسیفون باریتون) برای کسب اطلاعات بیشتر در خصوص برکزاری دوره های آموزش ساز های بادی در آموزشگاه موسیقی داروک با پل های ارتباطی ما در تماس باشید.

ساز ارگ در گروه ساز های کلید دار یا کلاویه ای جای می گیرد و در آموزشگاه موسیقی داروک به صورت تخصصی و حرفه ای به هنرجویان علاقه مند آموزش داده می شود. ارگ (Organ) از مهمترین سازهای قرون وسطی (1000 – 1450) است که بسیاری از علوم مهم موسیقی مانند گام و فواصل تمپره، کنترپوان، بافت های هموفونیک و پولی فونیک و هارمونی و... بر روی این ساز و توسط نوازندگان این ساز شکل گرفت. سخت ترین نت خوانی مربوط به ساز ارگ بوده که بر روی سه خط حامل (خط پایین برای پدالهای باس، خط وسط برای دست چپ و خط بالا برای دست راست) نوشته می شد. وسعت این ساز چیزی در حدود 5/9 اکتاو (دو اکتاو بیشتر از پیانو های امروزی) بوده است. از سال 1709 که پیانو توسط کریستوفری اختراع گردید، بسیاری از ارگ نوازان به نوازندگی پیانو پرداختند و تکنیکهای چند صد ساله ارگ را به پیانو منتقل نمودند. بسیاری از آثار یوهان سباستیان باخ (ارگ نواز و آهنگساز شهیر آلمانی) که امروزه با پیانو نواخته می شوند، برای ارگ (و حتی قبل از اختراع پیانو) نوشته شده بودند. برای کسب اطلاعات بیشتر در زمینه برگزاری دوره های آموزش ارگ در آموزشگاه موسیقی داروک با این مرکز موسیقی در تماس باشید.

مطالب و مقالات تخصصی موسیقی

مطالب و مقالات تخصصی موسیقی در تمامی حوزه های مرتبط با موسیقی توسط اساتید برتر و مجرب این حوزه در ایران و سراسر جهان مورد تحقیق و پژوهش واقع شده است.مطالب و مقالات تخصصی موسیقی در زمینه های آموزش ساز ایرانی و جهانی ,آموزش آواز,آهنگسازی,گروه نوازی,برگزاری کنسرت,آموزش موسیقی به کودکان,سلفژ,هارمونی و ... کار شده است.علاوه بر آن تحقیقات بینارشته ای میان موسیقی و سایر علوم انجام پذیرفته است.مانند موسیقی و روانشناسی که در حوزه علوم انسانی قرار دارد.

– براي جلوگيري از آسيب رسيدن به پوست و بجا نماندن جاي فشار سيمها بروي کاسه تار در انتهاي دهنه بزرگ (محلي که سيمهاي تارروي کاسه مينشيند ,حد فاصله خرک وسيمگير)چيزي مثل برشي از کاغذ ، مقواي گلاسه ، تيغ ژيلت ، پوست چند لايه تار ، پوست دف يا چسب کاغذي قرار مي دهيم. – يک نکته بسيار مهم اين که پس از انداختن سيم ها, سعي کنيد ته سيم باقي مانده از گره را با خم و راست کردن از بيخ محل گره بشکنيد تا هيچ زايده اي از آن باقي نماند که در حين نوازندگي در مچ دست ايجاد خراش يا زخم کند.از بريدن يا قطع آن هم خوداري کنيد ,چون حتما از انتها قطع نمي شود و ته سوزن مانندي باقي مي ماند که در دست فرو مي رود. – زمان تعويض سيم بستگي به ساعات تمرين روزانه ، فشار دست نوازنده ، مرغوبيت سيم، رطوبت محيط و … دارد . معمولا سيم ها بعد از مدتي دچار زنگ زدگي ، رنجه شدن در قسمت پشت پرده ها ( در اثر انگشت گذاري ) ، عدم پايداري کوک ، دو صدايي و گز زدن مي شوند که در اين صورت بايد تعويض شوند .اين زمان از چند روز براي نوازنده پرتمرين حرفه اي , تا چند ماه براي نوازنده تفنني مي تواند متفاوت باشد.

– يکي از دو سر حلقه شده سيم را که گره ضعيفتري دارد را به نخ قرقره گره مي زنيم و سر ديگر که گره حلقه بهتر شده را در سيم گير قرار مي دهيم، سپس در حاليکه گوشي را در جهت خلاف عقربه هاي ساعت مي پيچانيم، با دست ديگر سيم را مي کشيم که محکم و در حالت کشش به دور گوشي بسته شود .اين کار باعث ميشود تا سيم روي گوشي فر نخورد چون در صورت فر خوردن در زمان نوازندگي به آهستگي کوک باز مي کند و نوازنده را آزار مي دهد. بايد توجه داشت که سيم به صورت نامنظم روي گوشي پيچيده شودو به اصطلاح سيم روي سيم بيفتد و خود را محکم کند و در حين نوازندگي کشش سيم کم نشود . اما در دورهاي آخر سيم بايد در راستاي شيار شيطانک بسته شود که سيم از روي گوشي تا شيطانک به صورت صاف قرار گيرد . – بعد از کوک کردن سيم، چندبار آنرا گرفته و به آرامي به سمت بالا در حدود يک سانتيمتري مي کشيم که در اين صورت سيم مقداري کش مي آيد که با کوک کردن مجدد به فرکانس مورد نظر مي رسيم .( نکته ايمني بسيار مهم اينکه به دليل احتمال پاره شدن سيم در زمان کشيدن سيم براي اطمينان از محکم شدن گره ويا کشش ان براي جا انداختن سيم , صورت خود را در حين اينکار از ساز به حد کافي دور نگاه داريم). – نکته بسيار مهمي قابل ذکر است که در صورت عدم رعايت آن کوک کردن تار يکي از مشکلترين کارهاي دنيا ميشود و آن اينکه در برخي از موارد هنگام کوک کردن، سيم در شيار شيطانک يا خرک حرکت نرم خود را ندارد و به اصطلاح گير مي کند. در اينگونه موارد بايد شيارها را به پودر مخصوص(که خصوصا براي اين کار ساخته ميشود) يا صابون و يا در دسترس تر از همه پودر مغزي مداد (گرافيت) آغشته کرد تا حرکت سيم در آنها روان شود .اين کار چنانچه در مقاله کوک تار نيز گفته ايم باعث ثابت ماندن کوک در حين نوازندگي ميشود.

براي سيمهاي سه تار نيز بطور معمول از همين سيمها استفاده مي شود ولي به دليل تنوع سليقه در طرز نواختن سه تار , شماره سيمهاي گوناگوني براي سه تار هاي مختلف بکار گرفته مي شود. تعويض سيم هاي تار – حدود 80 سانتي متر نخ قرقره را با گره زدن يا خيس کردن و يا استفاده از مقدار کمي سريش به دور گوشي مي پيچانيم.(در جهت خلاف عقربه هاي ساعت) – حدود 120 سانتي متر از سيم مورد نظر را جدا کرده ودو سر آن را به صورت زنجير وار مي پيچيم؛البته چندين روش براي حلقه کردن سيم وجود دارد که در اينجا يک روش را توضيح مي دهيم. براي اين منظور حدود 5 سانتي متر از سر سيم را روي طول سيم قرار مي دهيم، طوريکه يک حلقه درست شود ، بعد با انگشت اشاره و شست حلقه را مي فشاريم و با انگشتان دست ديگر شروع به تاباندن سيم مي کنيم. بايد دقت نمود که سيمها بصورت زنجير و بهم بافته شوند و يکي تنها بدور ديگري بيچيده نشود. در اين قسمت نيز ميتوان از دستگاه کوچکي به نام سيم تاب که توسط استاد قنبري مهر طراحي شده هم کمک گرفت. براي اطمينان از گره درست و سالم مي توان پس از انداختن سيمها هر کدام را با دست گرفته و کشيد تا از باز نشدن آن در ضمن نوازندگي حتم داشته باشيم.در ضمن هر جفت سيم در تار حتما بايد از يک قرقره جدا شود.چون اين احتمال وجود دارد که جنس سيمهاي هر قرقره متفاوت باشد و صداي يک جنسي ندهد. به همين دليل نيز در صورت پاره شدن و يا آسيب يک سيم, هر دو سيم با هم تعويض ميشود.(يک پيشنهاد مفيد اين است که قبل از گره زدن سيم اصلي , و از انجايي که گره سيم براي کوک ماندن ساز بسيار مهم است, مي توان با استفاده از سيمهاي کهنه که از روي ساز باز مي شود چندين بار گره زدن را تمرين کرد و در نهايت سيم نو را گره زد.)

سيم هاي زرد ( قرمز) (Sol) معمولا با قطر 20/0ميلي متر و بم با قطر 35/0ميلي متر از جنس برنز مي باشند.براي تار تا 30 سال قبل از جنس برنجي که زرد رنگ بودند استفاده مي شد که صداي کم زنگ تري داشت و کيفيت بهتر صداي سيمهاي برنزي جديد باعث از رده خارج شدن سيمهاي برنجي شد ولي اسم آن يعني سيم زرد باقي ماند. گاه نوازندگان با توجه به نکات مذکور از قطر 22/0ميلي متر براي سيم هاي زرد وقطر 38/0 و 40/0 ميلي متر براي سيم هاي بم نيز استفاده مي کنند . قطر سيم هاي زرد معمولا 0/2 ميلي متر از سيم هاي سفيد بيشتر مي باشند.البته مدتي است که سيمهايي با ضخامت هاي اعداد فرد بين شماره هاي زوج در بازار مشاهده ميشود که براي نوازندگاني که داراي گوشهايي حساس و دقيق هستند راهگشاست.بطور کلي سيمهايي که در تار و سه تار استفاده ميشوند سيم هايي براي مصارف صنعتي بودند ولي در حال حاضر شرکت هايي وجود دارند که علاوه بر سيم هاي صنعتي، سيم ساز (Music Wire) هم توليد مي کنند؛ از جمله وبر(Weber) در فرانسه و شرکت پيراميد(Pyramid) در آلمان. شرکت هاي توليدکننده از اين سيم ها جهت هسته مرکزي سيم هاي فنري و توليد اين سيمها براي نتهاي زير بعضي از پيانوها استفاده مي کنند.

درباره سيم تار و سه تار سيم هاي سفيد (Do) وهنگام با قطر 18/0 ميلي متر و گاه ضخيم تر، از جنس فولادي در دو نوع با روکش کروم و بدون روکش موجود مي باشد. البته انواع سيم فقط به اين دو نوع منحصر نميشود و آلياژ هر قرقره سيم با قرقره ديگر متفاوت است و معمولا نوازندگان با روشهاي خاص خود کيفيت آلياژ را حدس ميزنند. گاه آنرا در معرض اتش ميگيرند و بعضي لَختي سيم و فر نخوردن آنرا مطلوب مي دانند. معمولا صداي سيم هاي بدون روکش کروم زنگ دارتر, بازتر و شفاف تر است وسيم هاي روکش دار صدايي تميزتر و قدري گرفته تر و البته با صداي اضافه کمتر و مناسب براي ضبط دارد که نوازندگان مي توانند با در نظر گرفتن صداي سازشان، فشار پنجه و مضراب، سليقه شخصي و موارد ديگر نوع و ضخامت سيم هاي سفيد را انتخاب کنند. در بعضي از موارد از سيمهاي با قطر 19/0 و 20/0 ميليمتر و گاه ضخيم تر نيز استفاده مي شود.

با توجه به این موارد، زمان مشخصی برای سوال شما نمی شه ارایه کرد و این جواب از شخصی به شخص دیگر متفاوت است. گاهی به اشتباه گفته می شود که مثلا تار یا فلان سخت ترین یا مثلا سنتور راحتترین ساز ایرانی است! این حرف فقط برای مراحل ابتدایی (الف) صحیحه و نوازنده شدن در سطح حرفه ای برای تمامی سازها دشواری خاص خود را دارد. تنها چیزی که می شه گفت اینه که موسیقی دنیایی بی انتها است و زمان و مکان نمی شناسد. ویرایش: گفتن که همیشه 2 تا چیز کهنه اش بهتره: ساز و دوست اما نه هر سازی. ساز مشقی دیگه کهنه و نو نداره. اگه ساز ساز خوبی باشه به مرور زمان با خشکتر شدن درصد رطوبت نسبی چوب و ... صدادهی ساز بهتر میشه. البته اگه ساز قدیمی آسیب جدی ندیده باشه. خرید ساز حرفه ای تشخیص حرفه ای لازم داره و آدم های خاص خودش رو می خواد. اما خرید ساز مشقی (تمرینی) برای شروع حساسیت کمتری داره. برای شروع نیازی به خرید ساز خوب نیست و اصولا نباید دنبال ساز خوب گشت که خودش برای خودش بحثی جداست. بهتره بگیم که حداقل پارامترهای لازم برای ساز خوب چیه. البته پارامترهای کلی رو که الان به ذهنم می رسه رو فقط می نویسم چون اول و آخرش کسی که تجربه برخورد با ساز رو نداره نمی تونه اینها رو به راحتی تشخیص بده. 1. ظاهر ساز سالام باشه. بیخ دسته و کاسه ترک نداشته باشه. دسته تاب نداشته باشه و ... 2. برای کوک کردن و فالش نبودن لازمه که سیم از دسته کوک تا ته سیم گیر در یک راستا باشه و در مسیر سیم کج نشده باشه. مسیر: دسته کوک-شیطونک-خرک-سیم گیر. 3. تفاون فاحش روی نت های هم صدای سیم ها و اکتاوهای مختلف نباشه. فکر کنم بد نوشتم! منظورم اینه که مثلا نت دست باز دو سیم اول پس از کوک کردن با دیگر دو ها همخوانی داشته باشه. 4. همه جای ساز نسبتا خوب صدا بده. کلا اگر ساز رو از دست بخرید معمولا بهتره تا از مغازه.